Τον νονό μου δεν τον γνώρισα ποτέ. Ήταν συνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού , μάλιστα συνονόματος μου, ΣΠΥΡΟΣ ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, και προς τιμήν του υπάρχει στο Παλαιό Φάληρο η προτομή του σε μια πλατεία μπροστά στην οδό Συνταγματάρχη Σπυρίδωνα Ζησιμοπούλου.
Πέθανε δυστυχώς τις τελευταίες μέρες του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Εμένα με βάφτισε μετά από χρόνια η γυναίκα του !
Θυμάμαι λοιπόν μια φορά που την επισκεφτήκαμε στο σπίτι της στο Παλαιό Φάληρο. Πρέπει να πήγαινα 1η δημοτικού τότε και αυτή ήταν ήδη σε μεγάλη ηλικία . Οι γονείς μου έπιασαν τη κουβέντα μαζί της και εγώ άρχισα να χαζεύω το σπίτι . Απαρατήρητος από τους μεγάλους πέρασα σε ένα δωμάτιο πιο σκοτεινό με ένα αυστηρό γραφείο και μια μεγάλη ξύλινη βιβλιοθήκη. Πάνω στο γραφείο ήταν ένα άλμπουμ. Κάθισα στη καρέκλα το πήρα , το άνοιξα και με τα αθώα παιδικά μου μάτια άρχισα να το ξεφυλλίζω …
Δυστυχώς για εμένα, το άλμπουμ αυτό ήταν η προσωπική συλλογή φωτογραφιών της κατοχικής Αθήνας μέσα από το φακό του Συνταγματάρχη …
Σκελετωμένα παιδάκια να παίζουν με τη μπάλα , τα πιο ισχνά που αδυνατούσαν να την κλοτσήσουν καθόντουσαν χάμω και κοίταζαν τα υπόλοιπα σιωπηλά . Σε μια άλλη φωτό ουρές για ένα συσσίτιο και σε μια άλλη μια καρότσα να μαζεύει τα πτώματα από το δρόμο . Κοιλίες πρησμένες μάτια καρβουνιασμένα να κλαίνε χωρίς δάκρυα πια , παιδικές ψυχές πετρωμένες και παγερές …
Έκανα αρκετό καιρό να κοιμηθώ από τότε φυσιολογικά . Έβλεπα στον ύπνο μου να παίζω με αυτά τα παιδιά και ξυπνούσα φωνάζοντας
Τα πιο φριχτά πράγματα που μπορεί να φέρει ένας πόλεμος δεν τα φέρνει κάτι άλλο
Εύχομαι ποτέ να μην χρειαστεί να μπούμε ξανά σε τέτοια θέση σα λαός
Εύχομαι ποτέ να μην υποφέρει ξανά παιδάκι από πληγές πολέμου
Ευχαριστούμε όλους όσους αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για να είμαστε ελεύθεροι τώρα.
WAKE UP NEWS 2 