ΓΙΑ ΤΟ WAKE UP NEWS : ΑΡΘΡΟ:

ΙΟΒΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ :

ΔΕΠ-Υ ΄Η ΤΕΜΠΕΛΙΑ ;

Η ΔΕΠ-Υ/ADHD (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητας/Attention Deficit Hyperactivity Disorder), είναι μια νευροβιολογική διαταραχή, που εντοπίζεται στην παιδική ηλικία, μέχρι την ενηλικίωση του ανθρώπου. Υπάρχουν τρεις τύποι ΔΕΠΥ. Ο υπερκινητικός-παρορμητικός τύπος (όπου το παιδί/ενήλικας εμφανίζει κυρίως συμπτώματα υπερκινητικότητας-παρορμητικότητας), ο απρόσεκτος τύπος (όπου το παιδί/ενήλικας παρουσιάζει κυρίως συμπτώματα απροσεξίας) και ο συνδυασμένος τύπος (όπου το παιδί/ενήλικας εμφανίζει συμπτώματα απροσεξίας, υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας).  Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η συγκεκριμένη διαταραχή, αφορά περίπου το 5% των  παιδιών και το 2,5% των ενηλίκων παγκοσμίως. Η ΔΕΠ-Υ, οφείλεται σε βιολογικά αίτια, που όμως δεν έχουν προσδιοριστεί ακόμα. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν διεξαχθεί, η οικογένεια, το σχολικό περιβάλλον και οι εμπειρίες που αποκτά ο άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή, επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στην γενικότερη κατάσταση. 

            Η ΔΕΠ-Υ, δεν είναι πάντα εμφανής κι έτσι το περιβάλλον, συχνά παρερμηνεύει τη συμπεριφορά. Συγκεκριμένα, το παιδί που δεν κάνει τα μαθήματά του, θεωρείται αδιάφορο, ο φοιτητής που ξεχνάει προθεσμίες, χαρακτηρίζεται ανεύθυνος και ο εργαζόμενος που καθυστερεί να οργανώσει ένα project, κρίνεται ως «τεμπέλης». Στην πραγματικότητα όμως, το άτομο με ΔΕΠ-Υ, προσπαθεί, αλλά το νευρολογικό του σύστημα λειτουργεί διαφορετικά. Το μυαλό του δεν είναι αδύναμο, αλλά διαφορετικά ρυθμισμένο. 

          Το να αποκαλούμε έναν άνθρωπο «τεμπέλη» ενώ έχει ΔΕΠ-Υ, προκαλεί σοβαρές συνέπειες. Μερικές από αυτές είναι, η χαμηλή αυτοεκτίμηση (νιώθει ότι δεν αξίζει και δεν είναι αρκετός), h καθυστέρηση διάγνωσης (όσο αποδίδεται στην τεμπελιά, τόσο χάνεται χρόνος χωρίς υποστήριξη), το άγχος και η κατάθλιψη (η ενοχή και η κριτική συχνά οδηγούν σε δευτερογενή ψυχολογικά προβλήματα), κ.α. 

           Επομένως, η ΔΕΠ-Υ, δεν είναι τεμπελιά, αλλά μια νευρολογική πραγματικότητα που επηρεάζει τη συγκέντρωση, την οργάνωση και τον αυτοέλεγχο. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε αυτήν τη διαφορά, τόσο περισσότερο θα απελευθερώσουμε ανθρώπους από την άδικη ταμπέλα του «τεμπέλη» και θα τους δώσουμε την ευκαιρία να αναδείξουν το πραγματικό τους δυναμικό. 

           Ως εκ τούτου, αυτό που χρειάζεται πραγματικά να γίνει, είναι ενημέρωση (η κατανόηση της ΔΕΠ-Υ, ως διαταραχής και όχι ως «τεμπελιάς»), διάγνωση από ειδικό, καθώς επίσης και υποστήριξη και αποδοχή (η οικογένεια, οι εκπαιδευτικοί και οι εργοδότες παίζουν καθοριστικό ρόλο). 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

      1. Schoenbrodt, L. (2003). Childhoodcommunication disorder: Organic Bases. Thomson Delmar learning. 

      2. Hoza, B. (2007). Peer functioning in children with ADHD. Ambulatory Pediatrics, 7(1), 101-106. 

  1. Cooper, H. (2014). Applied Behavior Analysis, third edition. Edinburg: Pearson 
  1. Faraone, S. V., et al. (2021). The World Federation of ADHD International Consensus Statement: 208 Evidence-based conclusions about the disorder. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 128, 789-818. 

H ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ, MSc

ΙΟΒΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ